Helgi og Skúli til hamingju :)

úfff...ég held að ég hefði nú þurft á því að fara til beggja systra minna um helgina. Gunnu á laugardaginn og Svönu á sunnudaginn. Mágar mínir áttu nefninlega afmæli sitthvorn daginn og ég hefði ekkert verið á móti því að skófla í mig fullt af kræsingum ...ummm...svona sérstaklega til að búa mig undir daginn í dag.

En ég svaf nánast ekkert í nótt, svo vaknaði maður og þaut út í morgun til að mæta fyrsta daginn í skólann eftir frí. Jeminn eini...ég held að umferðin sé að þyngjast. Þetta er hreint ótrúlegt. Ég var á nýja flotta hjólinu mínu og komst nánast ekkert áfram. Svo kemur fólk úr öllum áttum, framan á mig, til hliðar og ég veit ekki hvað og hvað. Ég skil ekki hvað er svona erfitt við það að fylgja umferðareglunum. Svei mér þá!!!

Kannski er þetta löggan sem stendur alltaf á horninu með takka og breytir litunum á ljósunum....kannski kann hann bara ekki að stjórna og þá fer enginn eftir ljósunum!!!!

En svo komst ég heil á húfi upp í skóla fór í tíma, China in Transistion, þar sem ég lærði um spillingu stjórnvalda, hlutabréfamarkaðinn og sósialískt/ kapítalískt þjóðfélag. Þar sem kennarinn sagði okkur að hlutabréfamarkaðurinn væri bara crap og spilling alls staðar. Hummm...uppörvandi...en kannski smá áhugavert.

Eftir tíma fór ég svo í mötuneytið með nokkrum stelpum. Um leið og ég kom inn sagði ég við þær: vóoo hvað er mikið af fólki hér. Og þær hinar bara nei nei...þetta er ekkert um daginn var mun meira. En nei nei..svo allt í einu byrjar mín bara að ofanda og stressast upp. Finn bara púlsinn verða hraðari og hraðari. Ég fékk þessa þvílíku innilokunarkennd sem ég hef ALDREI fundið fyrir áður. Ég komst hvergi, fann bara þunga soya lykt og fólk alls staðar...ALLS STAÐAR. En sem betur fer náði ég að komast að exit ganginum og fór út...en nei nei...þá var líka troðið af fólki úti. Ég komst ekkert framhjá...gat ekki andað út af mengun og leið bara frekar illa. Svo loksins gat ég náð í hjólið mitt og hjólað heim. En ....svo stopp eftir 5 min út af umferð og ég komst heldur ekkert áfram þá. Vúfff....

Svo núna sit ég loksins heima hjá mér og tel dagana niður í áfallahjálpina mína...sem kemur núna eftir 13 daga :) mér til mikillar gleði.

Þess á milli reyni ég að flýja "raunveruleikann" (sem er stundum frekar óraunverulegur), skelli MacDreamy og Meridith í DVD spilarann og gleymi mér á e-jum spítala í Seattle :)